بسمه تعالي

من وقتي آيه شريفه" إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا"كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند به زودى [خداى] رحمان براى آنان محبتى [در دلها] قرار مى‏دهد (  سوره مريم/96  ) را از قرآن كريم تلاوت كردم به ياد فرمايشي نوراني از حضرت امير (ع) وهمچنين سخني از رابعه عدويه افتادم كه در ذيل نقل گرديده است.

علامه دهخدا در لغت نامه اش در مورد رابعه عدويه مي فرمايد:"رابعه عدويه دختر اسماعيل عدوي قيسي است که در 135 ه' . ق. درگذشت . وي مکني به ام الخير و مولاي آل عتيک و اهل بصره بود. زرکلي گويد: در نيکوکاري مشهور بوده و در زهد و عبادت اخبار بسيار از اورسيده است ، در بصره متولد شد و به بيت المقدس کوچ کرد و در آنجا مرد. از گفتار اوست : همچنانکه گناهانتان را پنهان ميکنيد نيکويي ها را نيز پنهان کنيد. (الاعلام ج 1 ص 314). عبداللّه بن عيسي گفت بر رابعه عدويه در خانه اش داخل شدم ديدم صورت او نوراني است . بسيار گريه ميکرد مردي آيه اي از قرآن را که ذکر آتش در آن شده بود خواند پس فرياد زد و فروافتاد. (صفةالصفوة ج 4 ص 16). مستوفي گويد: وي معاصر حسن بصري بود از سخنان اوست : من بر دنيا افسون ميدارم . نان اين جهان ميخورم و کار آن جهان ميکنم . الهي در نماز دلي حاضر بده يا نماز بي دلان قبول کن . (تاريخ گزيده ص 763). رجوع به شدالازار ج 1 ص 36 شود. صاحب غياث اللغات وجه تسميه اين زن را به رابعه آرد که دختر چهارم پدر خويش بوده است" .(1)

امام علي (ع)در بيان ملكوتي خود مي فرمايد: خدايا ترا به اميد بهشت و بيم از دوزخ نمي پرستم."

سخن ارزشمند زيرنيزدر باره عارف  نامي رابعه عدويه وجزء آخرش هم از وي مي باشد:

"روزي او را ديدند طبقي از آتش در يک دست و دلوي پر از آب در دست ديگر دارد و سراسيمه مي رود، پرسيدند کجا مي روي؟ گفت :مي روم تا آتش در بهشت زنم و آب بر آتش دوزخ افشانم، تا ديگر مردم خدا را به خاطر طمع بهشت و ترس از دوزخ نپرستند و حقيقت را به خاطر آنکه حقيقت است بجويند."

شعري است که مي گويد:

خلاف طريقت بود کاوليا          تمنا کنند از خدا جز خدا

..................

پاورقي

1-عزيزاني كه خواستار  اطلاعات بيشتري در مورد اين بانوي ارجمند مي باشند  به کتاب رابعه عدويه نوشته استاد عبدالرحمن بدوی مراجعه نمايند . عبدالرحمن بدوی کسی  است که صاحب تالیفات بسیار و پربهایی در باب عرفان و تصوف اسلامی می باشد و موضوع کتاب درباره ی حضرت رابعه عدویه عارف معروف و مشهور قرون اولیه اسلامی می باشد . زنی که با کردار و گفتار و اعمال خود سرلوحه ی بسیاری از عرفای پس از خود شد . زنی که گویند حسن بصری فقیه و محدث و عارف ارجمند تا وی در مجلس حضور نمی یافت لب به سخن نمی گشود . کتاب در پانزده فصل به زندگانی و سلوک و گفتار  رابعه عدویه می پردازد و با بررسی اقوال و گفتار در باب وی نقش وی را از سیمایی اسطوره گونه به حقیقتی تاریخی نزدیک می کند . کتاب با ترجمه ی مقبول آقای تحریرچی توسط نشر مولا انتشار یافته است و  در میان اهل تحقیق و تفحص در باب عرفان و تصوف شهره و مقبول طبع است . خواندن این کتاب ارزشمند را به شما دوستداران عرفان و تصوف اسلامی پیشنهاد می کنم .